دوست عزیز سلام

با توجه به مشکلاتی که به جهت واگذاری PERSIANBLOG  به وجود آمده است

از این پس می توانی مطالب چتر پاره را در http://chatrepare.blogfa.com  پیگیری کنی

منتظر دیدارت در وبلاگ جدید چتر پاره هستم

به امید دیدار

چشمان خسته ام به نگاه تو خيره است

قلبم شكسته است

درياي اشك پشت نگاهم ذخيره است

يك عمر عاشقي

با طعم تلخ فاصله ها ختم مي شود

بر روي قرص ماه كنون ابر تيره است....

بوي خوش نسيم

از آخرين تبسم تو يادگاري است

باريكه اي ز خون

اززخم آن جدايي دلگير جاري است

اي من فداي آن دل از جنس آهنت

دستم به دامنت

من هر نفس ز داغ تو پژمره مي شوم

آيا نه اين نشانه اي از بي قراري است؟

بدرود زندگي

من مي روم به خواب كه بد روزگاري است...

یواش یواش رامو کج کردم به سمت پیاده روی طرف امامزاده و از کنار تاکسیای خطی رد شدم همونطور که دستم جلوی چشام بود از لای انگشتام دیدم که رو در یکیشون نوشته شده بود انقلاب!! داشتم چپ چپ  نیگاش میکردم که صدای بوق اتوبوس حدود 2 متر از زمین بلندم کرد در حالیکه رو آسمون بودم صدای راننده رو میشنیدم که داشت با بد و بیراه یه عابر پیاده رو از وسط خیابون به کنار خیابون(همون به اصطلاح پیاده رو) راهنمایی میکرد یه نیگا به جفتشون کردم و با یه پوزخند(پوسخند) ناراحتیمواز این قضیه نشون دادم هرچند بی فایده!

اما جالب تر این بود که تبلیغ روی اتوبوس آگهی همون رانیی بود که قبلآ تو جوی دیده بودم! گذر اتوبوس به دور میدون نمایانگر تابلوی تعیین مسیر پشتش بود که نشون میداد مال خط جمهوری – امام حسینه و صرفا برای کمک به تجریش اعزام یا عازم شده!

هنوز به میدون قدس نرسیده بودم ولی تنوعی که از آدما و لباسای تنشون و ماشینا وآدمای توشون ومغازه ها و مشتریا و فروشنده هاشون دیدم انگشت حیرتو مدام به سمت دهنم راهنمایی میکرد و خوب به طبع منم مبارزه با نفس میکردم!!

خدایا همچین تنوع و رنگ و وارنگیو تو کل مسیرم از دانشگا تا خونه به این وضوح ندیده بودم!!

خوب..این از میدون قدس و خیابونی که اسمشو گذاشتن دربند....حالا دیگه باید سوار تاکسی میشدم....

فقط ۳ ساعت از ظهر گذشته بود ولی خبری از خورشید تو آسمون نبود وهوا تقریبا تاریک شده بود.بوی نم بارون مثل همیشه خوشایندو با باد به این ور و اون ور کشیده می شد.اگه یه گوشه منتظر تاکسی وایمیستادم یخ میکردم پس ترجیح دادم این یه تیکه راهو پیاده برم هم گرم میشدم و هم یه نیگاهی به مغازه ها مینداختم.

توی جوب آب یه نمایش کوچیک از رقص قوطی رانی با همراهی بطری آب معدنی توجهمو جلب کرد...انگار نه انگار که جوی تازه بازسازی شده بود هنوزم همون جور کثیف و بی عفت!!!

باد شدید شده بود یه دستم کیف بود و اون یکی دستم جلوی چشام که آشغال نره توش!...سمفونی بوق ماشینا با تک نوازی بوق موتوری که بین اونا ویراژ میداد یکی از پرده های زیبای زندگی روزمره ی مردم تهرون و به نمایش کشیده بود که عمرا هیچ شاعرو نقاش و نقالی نمی تونست چنین اثری رو خلق کنه!!

دیگه تقریبا توی میدون تجریش بودم.را بندونی که ماشینا و اوتوبوسا و موتورا و آدمای بینشون درست کرده بودن با عشق دور تا دور میدونو بغل گرفته بود!! تو این هوای سرد و آسمون نیمه تاریک؛صدای یکیو شنیدم که داد میزد...آزادی....آزادی دو نفر!.....

ای که بستی راه بر زهرا میان کوچه ها ....

                             گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود....

نه..نه..به خدا تو اون فانوس دریایی دریای متلاطم زندگیم نیستی....نه...باورکن که من کلام ساز عشق از صدای تو نمی شنوم....دست از سرم بردار.....مطمئن باش که تو سنگ صبور من نیستی....می دونی چیه...دیگه نمیخوام بهت فکر کنم...برو....

.....وقتی حرفاش تموم شد....اشکامو پاک کردم..بعد با صدای لرزون گفتم....

                                                                                    دوستت دارم

خسته ام..خسته و سرگردان....گوشه ی اتاق تاریکم نشسته ام...مثل هر شب...مثل هرگاه...تنها همدمم را در آغوش کشیده ام...دو زانوی من

می خواهم بگویم... می خواهم فریاد بزنم نا گفته ها را...اما برای که...؟اما برای چه..؟ چه کسی غیرزانوانم مرا درمی یابد..!

آری ..تنها هستم...تنها! تنها زانوانم از من نگریخته اند...آری... خسته اند و تهی از نای و نوای رفتن... در آغوش من پهلو گرفته اند....تنها کسانی که آرام آرام برایشان اشک میریزم....

و من تنها در آغوش تنهایی... تنها تر می شوم...

م.س 

مبارک باد بر جهانیان میلاد پیامبر صلح و رحمت

هان می رسد به گوش....این صدای فرشیان و عرشیان

نور و پاکی در خاک و افلاک گسترده است

روز میلاد رسول خاتم است

یا رب به وقت گل .. گنه بنده عفو کن

نوروز ایرانی ....

             بر همه ی جهانیان....

                                         مبارک

نوروز، جشن ايرانيان از روزگاران كهن پر شكوه ترين جشن بهاری در جهان بوده است. نوروز بهارانه ای  است كه روايت های تاريخ درباره پيدايش آن بسيار گوناگون است

  نوروز جشن شروع  فروردين يا  « فرودگان »  است كه ياد آور  اجداد و نياكان ما بود و چنان مي پنداشتند كه در پنج شب  ، ارواح پاك مردگان ، برای ديدار وضع  زندگي و  احوال  بازماندگان  به  زمين فرود  مي آيند و در خانه و آشيانه خويش  سرگرم تماشا وسركشي  مي شوند . اگرخانه روشن و پاكيزه و  ساكنان آن  راحت وشاد باشند ، ارواح مسرور و سر افراز برمي گردند. اما درغير اينصورت ، آنان غمگين وناراحت به منزلگاه خويش باز مي گردند وتا سال آينده به انتظار مي نشينند .

درباره  پيدايش  نوروز در روايتي ديگر  چنين آمده است كه نيشكر را جمشيد در اين روز يافت و مردم از كشف خاصيت  آن متحير شدند  . پس  جمشيد  دستور داد تا از  ( شهد آن ) شكر ساختند و به مردم هديه دادند . از اين رو ، آن را نوروز ناميدند . 

هفت سين ، هفت واژه كه با حروف  « سين » شروع مي شوند نيز از سنت های جالب نوروز است . در زمان امروز ، هفت سين مشخصاً معاني استعاره اي خاص خود را دارد : سمنو ، جوانه هاي گندم كه طي مراسم خاصي پخته مي شود . سيب ، سنجد ، سير . مسلمانان، کتاب آسمانی و مقدس خود، قرآن و  زرتشتيان ،  اوستا  ، كتاب  مقدس خود را در رأس  سفره  هفت سين  قرار  مي دهند .

تخم مرغ های رنگين ، گلاب ، سكه ، طلا ، ماهي قرمز در آب ، آينه ، شمع و هر يك از اين موارد سمبل و نماد تولد ديگر باره بهاران است . در اساطير  ايراني در ارتباط با نوروز ،  جوانه ي گندم  و عناب ،  نشانه و سمبل   زايش ديگر باره بهاران است و سبزی ، سكه ، و سركه سمبل و نماد افكار نيك ، كردار نيك ، خدا پرستي ، نيك بختي ، جاودانگي و داد و دهش است .

يکی از آئينهای سالانه ايرانيان چهارشنبه سوری يا به عبارتی ديگر چارشنبه سوری است. ايرانيان آخرين سه شنبه سال خورشيدی را با بر افروختن آتش و پريدن از روی آن به استقبال نوروز می روند.

چهارشنبه سوري، يک جشن بهاري است که پيش از رسيدن نوروز برگزار مي شود.

مردم در اين روز برای دفع شر و بلا و برآورده شدن آرزوهايشان مراسمی را برگزار می کنند که ريشه اش به قرن ها پيش باز می گردد.

 مراسم ويژه آن در شب چهارشنبه صورت می گيرد برای مراسم در گوشه و کنار کوی و برزن نيز بچه ها آتش های بزرگ می افروزند و از روی آن می پرند و ترانه (سرخی تو از من ، زردي من از تو ) می خوانند.

ظاهرا مراسم چهارشنبه سوری برگرفته از آئينهای کهن ايرانيان است که همچنان در ميان آنها و با اشکال ديگر در ميان باقی بازماندگان اقوام آريائی رواج دارد.

اما دکتر کورش نيکنام موبد زرتشتی و پژوهشگر در آداب و سنن ايران باستان، عقيده دارد که چهارشنبه سوری هيچ ارتباطی با ايران باستان و زرتشتيان ندارد و شکل گيری اين مراسم را پس از حمله اعراب به ايران می داند.

در ايران باستان هفت روز هفته نداشتيم.در ايران كهن هر يك از سي روز ماه، نامي ويژه دارد، كه نام فرشتگان است. شنبه و يکشنبه و... بعد از تسلط اعراب به فرهنگ ايران وارد شد. بنابراين اينکه ما شب چهارشنبه ای را جشن بگيريم( چون چهارشنبه در فرهنگ عرب روز نحس هفته بوده ) خودش گويای اين هست که چهارشنبه سوری بعد از اسلام در ايران مرسوم شد."

"برای ما سال ۳۶۰ روز بوده با ۵ روز اضافه ( يا هر چهار سال ۶ روز اضافه ). ما در اين پنج روز آتش روشن می کرديم تا روح نياکانمان را به خانه هايمان دعوت کنيم."

"بنابراين، اين آتش چهارشنبه سوری بازمانده آن آتش افروزی ۵ روز آخر سال در ايران باستان است و زرتشتيان به احتمال زياد برای اينکه اين سنت از بين نرود، نحسی چهارشنبه را بهانه کردند و اين جشن را با اعتقاد اعراب منطبق کردند و شد چهارشنبه سوری."

بخش كردن ماه به چهار هفته در ايران ،پس از ظهور اسلام است و شنبه و يك شنبه و دوشنبه و ........ناميدن روز هاي هفته از زمان رواج آن .شنبه واژه اي سامي و درآمده به زبان فارسي و در اصل "شنبد" بوده است.

"سور "در زبان و ادبيات فارسي و برخي گويش هاي ايراني به معناي "جشن"،"مهماني"و "سرخ" آمده است!

حالا بازم برو ترقه بترکون...فحش به جونت بخر...مثه بچه ی آدم بشین تو خونه گازو روشن کن هی فوتش کن بعدشم که ارضا شدی و کرمت خوابید برو سراغ تلویزیون و از برنامه های جذاب صدا و سیما لذت ببر...هری پاتر میذاره در حد تیم ملی !!!!!!!

... 21 تا سى سالگى، مثل امريكا يا ژاپن هستند: كاملا كشف شده، بسيار توسعه يافته، آماده براى معامله، مخصوصا معامله با پول نقد يا اتومبيل!

... 30 تا سى و پنج سالگى، مانند هند يا اسپانيا هستند: بسيار داغ، آسوده خاطر و آرام، و آگاه به زيبايىهاى خود.

... 35 تا چهل سالگى، مانند فرانسه يا آرژانتين هستند: بدين معنا كه اگر چه ممكن است در جريان جنگ نيمه ويران شده باشند، اما هنوز جاهاى بسيارى براى تماشا دارند!

... 40 تا پنجاه سالگى، مثل يوگسلاوى يا عراق هستند: جنگ را باخته‌اند. هنوز گرفتار اشتباهات پيشين‌اند و به بازسازى كامل نياز دارند.

... 50 تا شصت سالگى، مانند روسيه يا كانادا هستند: بسيار پهناور، آرام و مرزهاي بدون مرزبان، اما سرماى زياد، خلايق را از آنان مىرماند.

... 60 تا هفتاد سالگى، مانند انگلستان يا مغولستان‌اند: با يك گذشته‌ى درخشان و بدون آينده!

بعد از هفتاد سالگى، شبيه آلبانى يا افغانستان‌اند: همگان ميدانند كه در كجايند، اما هيچكس به سراغ‌شان نمىرود!

کاش می شد باز هم آشفتگان دست در زلفش فرو می بردند...

کاش می شد در میان لحظه ها دم به دم آن حسرتش می خوردند....

باز آید؛ این نوید قلب هاست...

باز آید؛ این امید دیده هاست...

سوز دل خون جگر اشک و غبار...

سوز دل بر می کند از این تبار...

آخرین راه نجات است او ولی...

                            بس دراز است انتظار و انتظار و انتظار....